“Patiëntencontact is helemaal mijn ding”

Zit je op het vmbo, moet je al een studiekeuze maken… terwijl je pas vijftien bent! Isabel Feenstra had totaal geen idee. Het enige wat ze wist: het moet iets met mensen zijn. Fysiotherapie leek haar wel wat, maar ze kreeg het advies om eerst een mbo-opleiding te doen. Ze koos voor Verpleegkundige, niveau 4. Het begin van een interessante ontdekkingstocht.

Na een stage in een verzorgingshuis loopt Isabel nu stage op de afdeling Short stay van ziekenhuis Bernhoven in Uden. Hier ontdekt ze een hele andere kant van het vak.

“Ik heb mazzel gehad”, vertelt ze. “Door corona zijn er maar weinig stageplekken in ziekenhuizen. Het is hier totaal anders dan in een verzorgingshuis: afwisselender en veel dynamischer. Je legt steeds kort contact met de patiënt, maar wel heel intensief.”

Nieuwe ziektebeelden

Wat Isabel erg bevalt, is dat ze op veel verschillende gebieden iets leert. “Dit is een ‘snijdende’ afdeling”, legt ze uit. “Daardoor heb ik te maken met meerdere artsen die verschillende ingrepen uitvoeren. Ik werk vooral met urologen, gynaecologen en chirurgen. Elke week leer ik nieuwe ziektebeelden, superinteressant!”

Wat ze ook heel leuk vind, zijn de verschillende leeftijden. “In een verzorgingshuis is de leeftijd stabiel. Maar in het ziekenhuis komen mensen van alle leeftijden. En werken met al die verschillende mensen, dat blijkt echt mijn ding te zijn!”


Voortdurend switchen

En het werk, is dat ook heel anders? “De zorgzwaarte is in het ziekenhuis minder. Ik hoef bijvoorbeeld geen mensen te wassen en aan te kleden. Hier zie ik meer verpleegtechnische handelingen en hou ik ook dossiers bij.”

“Daarnaast is het minder voorspelbaar”, vervolgt ze. “Er zijn best veel opnames, dus ik moet voortdurend switchen. Dat snelle werken vond ik in het begin wel wat lastig.”

 “Nog tijd genoeg om keuzes te maken!”

Klinisch redeneren

Isabel voelt zich op haar plek in Bernhoven, maar vindt het te vroeg om zich verpleegkundige te noemen. “Ik ben nog echt de switch aan het maken. Ik leer hier bijvoorbeeld klinisch redeneren door de juiste waarom-vragen te stellen. Die stel je vooral aan jezelf; de uitkomst moet je per patiënt kunnen geven als ze daarom vragen. Ze willen echt zien en horen waarom je bepaalde keuzes maakt. Het is een soort van hardop denken, heel leerzaam.”

Stagebegeleider Corrie Wagenaars herkent wat Isabel zegt. “Isabels grootste kracht is hoe ze met patiënten omgaat. Ze is communicatief sterk en voelt van nature aan wat iemand wil en niet wil. Ze maakt nu de stap van verzorgende naar verpleegkundige. Hiervoor moet je breder inzicht hebben en nog wat verder kunnen kijken en denken. Dat moet ze – logischerwijs – nog leren. Maar dat komt vast goed!”


Toekomst

Ligt Isabels toekomst in het ziekenhuis? Dat zou zomaar kunnen. “Werken in een ziekenhuis lijkt me nog steeds heel tof, maar misschien wel in een andere functie. Bijvoorbeeld als communicatiemedewerker. Ik vind het een prettig idee dat ik ook kan doorstromen naar dit soort opleidingen. En ik heb nog tijd genoeg om zulke keuzes te maken!”


Filter

0
088-0170000